همیشه سعی م بر این بوده که دیدگاههای مردها و زنها رو متفاوت بدونم. موقع نصیحت کردن این و اون میگم، دیدگاهِ مردا خیلی با زنا فرق داره، اصلا اونا زندگی رو یه جوره دیگه می بینن. خیلی خیلی متفاوتن! نباید زیاد بهشون امیدوار بود که زندگی و خاطراتُ از دید ما و مثِ ما ببین! بهتره با رفتاراشون و بی خیال بازیاشون ناراحت نشی.
حالا چرا اینا رو دارم میگم؟ نمیدونم چرا، فقط میدونم که خیلی حالم گرفته س! امشب دستبندی رو که صادق، واسه اولین بار با کتاب عاشقانه های جبران خلیل جبران بهم هدیه داده بودُ دستم کردم. داشتم درس میخوندم هی دستمو تکیه دادم به راحتی و بالا پایینش کردم، ببینم متوجه میشه یا نه؟ اصلا ندید که چی دستمه : )) گفتم خُ بذار بهش بگم ببینم چه عکس العملی نشون میده.
گفتم دستبندمو میگی؟ آره؟ گفت اِ یاده قدیما افتادم، اون موقع ها دستت بود. به شوخی گفتم نــــــــه اینو یکی دو هفته پیش یکی از دوستام بهم هدیه داده. وقتی سکوت صادق رو دیدم دوزاریم افتاد که به به! اصلا یادش نیست اینو خودش واسم خریده بود. 
گفتمش شوخی کردم، رامک واسم گرفته بود! بازم هیچی نگفت. 
گفتم خودت واسم گرفته بودیاااااااااااا. یادت نیست؟ میگه اِ من اینو گرفته بودم؟ سرمو کردم تو کتابمو هیچی نگفتم و فقط حرص خوردم. 
خیلیه هـــــــــــا تازه بعده اینکه یادش آوردم جناب خودت دوستی رو با این دستبند شروع کردی، داره کارش و فراموش کاریشو توجیح میکنه.
منم دستبند رو در آوردم پرت کردم یه وری. :دی (خوبه الان اینو نوشتم اعصابم اومد سرِ جاش!!! )
یعنی اینقد حرصم گرفته که اگه موقعیتش بود یه جیغ می کشیدم خودمو می کوبیدم به دیوار! بعد هر چی از زمان گذشته دارمُ داغون میکردم مینداختم دور.
.
درد دل نوشت: روی سخنم با آقایونِ، جونه همونی که واسه تون خیلی عزیزِ، حالا دوست دخترتونه یا نامزدتون یا هم خانومتون، یا کاری نکنین واسه خانوما، یا اینکه کاری کردی که ارزش ثبت شدن تو تاریخ رو داره از یادتون نبرین. باور کنین کارِ نکرده تون خیلی باارزش تر از فراموش کردنِ خاطراتِ!!! 
.
پی نوشت: تیتر رو هم همین جوری نوشتم، سوالیه که واقعا جواب نداره، شما جدی نگیرین! 