اسمایلی پناه گرفتن.

صادق داره دعوام میکنه، میگه: چرا مانتوت رو پاره کردی؟

خُ به من چه که این وسیله هایی که توی پیاده روهای زیرِ کوهه نزدیکِ یونیم گذاشتن، گیر میکنن به لباسم؟!؟ من فقط رفتم رو یکیشون نشستم و به جای صندلی ازش استفاده کردم، تو نگو این دم و دستگاها به اضافه وزن حساسیت دارن!

همین که خواستم پاشم، صدای جِر خوردن لباسم رو شنیدم :دی.

هِلِک هِلِک پاشدیم رفتیم دمِ در یونی، به نگهبانمون گفتم: نخ و سوزن دارین؟ برگشتِ بهم میگه: هــــی بومونسه بوووو !! چیزِ دیگه نخایییییییی؟ اسمایلی اخم – همین مونده بود، چیز دیگه ای نمیخوای؟-

منُ می بینی، غــش کرده بودم از خنده!

خلاصه یکمی صحبت و اینا کردیم، رفت از سربازای ساختمونِ سپاه که وَره دلِ یونیمونِ نخ و سوزن گرفت و من یکمی مانتومُ رو به شفا آوردم تا برسم خونه :دی! اون جمله خط دوم هم دروغی بیش نبود! صادق گفت، باید دعوات کنم، که دعواتم نمی کنم! :دی منم خجل شدم ازحادثه و خواستم پناه بگیرم! خُ شهریه کم بود، پول مانتو هم اومد روش، فشار میاد دیگه! کوفتمون بشه، هیچ تخفیفی هم نمیدن که حداقل دلم نسوزه واسه چی شاگرد اول شدیم!

پ.ن۱: در ضمن، فک کنم آنفولانزی نوع a گرفتم، منتظرم ببینم صورتی میشم یا نه! اگه شدم از همه تون دوری میکنم، خیالتون راحت. اسمایلی با صدای گرفته این نوشته را بخوانید.