دوستت دارم‌ها را نگه می‌داری برای روز مبادا، دلم تنگ شده‌ها را، عاشقتم‌ها را …

این‌ جمله‌ها را که ارزشمندند الکی خرج کسی نمی‌کنی!

باید آدمش پیدا شود!

باید همان لحظه از خودت مطمئن باشی و باید بدانی که فردا، از امروز گفتنش پشیمان نخواهی شد!

سن‌ت که بالا می‌رود کلی دوستت‌دارم پیشت مانده، کلی دلم تنگ شده و عاشقتم مانده که خرج کسی نکرده‌ای و روی هم تلنبار شده‌اند!

فرصت نداری صندوقت را خالی کنی. صندوقت سنگین شده و نمی‌توانی با خودت بِکشی‌اش … شروع می‌کنی به خرج کردنشان!

توی میهمانی اگر نگاهت کرد. اگر نگاهش را دوست داشتی. توی رقص، اگر پا‌به‌پایت آمد، اگر هوایت را داشت. اگر با تو ترانه را به صدای بلند خواند. توی جلسه اگر حرفی را گفت که حرف تو بود. اگر استدلالی کرد که تکانت داد. در سفر اگر شوخ و شنگ بود. اگر مدام به خنده‌ات انداخت و اگر منظره‌های قشنگ را نشانت داد.

برای یکی، یک دوستت دارم خرج می‌کنی! برای یکی، یک دلم برایت تنگ می‌شود خرج می‌کنی! یک، چقدر زیبایی! یک، با من می‌مانی؟

بعد می‌بینی آدم‌ها فاصله می‌گیرند، متهمت می‌کنند به هیزی … به مخ‌زدن، به اعتماد آدم‌ها، سواستفاده کردن به پیری و معرکه‌گیری … اما بگذار به سن تو برسند! بگذار صندوقچه‌شان لبریز شود آن‌‌ وقت حال امروز تو را می‌فهمند بدون این‌ که تو را به یاد بیاورند.

غریب است دوست داشتن. و عجیب تر از آن است دوست داشته شدن. وقتی می‌دانیم کسی با جان و دل دوستمان دارد … و نفس‌ها و صدا و نگاهمان در روح و جانش ریشه دوانده، به بازیش می‌گیریم

هر چه او عاشق‌تر، ما سرخوش‌تر، هر چه او دل نازک‌تر، ما بی‌رحم‌تر.

تقصیر از ما نیست،

تمامیِ قصه هایِ عاشقانه، اینگونه به گوشمان خوانده شده‌اند!!!

دکتر شریعتی

آنجا که درخت بید به آب می رسد، یک بچه قورباغه و یک کرم همدیگر را دیدند، آن ها توی چشم های ریز هم نگاه کردند، و عاشق هم شدند.

کرم، رنگین کمان زیبای بچه قورباغه شد، و بچه قورباغه، مروارید سیاه و درخشان کرم.

بچه قورباغه گفت: «من عاشق سرتا پای تو هستم»

کرم گفت: « من هم عاشق سرتا پای تو هستم. قول بده که هیچ وقت تغییر نمی کنی»

بچه قورباغه گفت: «قول می دهم.»

ولی بچه قورباغه نتوانست سر قولش بماند. او تغییر کرد. درست مثل هوا که تغییر می کند. دفعه ی بعد که آنها همدیگر را دیدند، بچه قورباغه دو تا پا درآورده بود.

کرم گفت: «تو زیر قولت زدی»

بچه قورباغه التماس کرد: «من را ببخش دست خودم نبود…من این پا ها را نمی خواهم. من فقط رنگین کمان زیبای خودم را می خواهم.»

کرم گفت: «من هم مروارید سیاه و درخشان خودم را می خواهم. قول بده که دیگر تغییر نمیکنی.»

بچه قورباغه گفت قول می دهم.

ولی مثل عوض شدن فصل ها، دفعه ی بعد که آن ها همدیگر را دیدند، بچه قورباغه هم تغییر کرده بود. دو تا دست درآورده بود.

کرم گریه کرد :«این دفعه ی دوم است که زیر قولت زدی.»

بچه قورباغه التماس کرد: «من را ببخش. دست خودم نبود. من این دست ها را نمی خواهم. من فقط رنگین کمان زیبای خودم را می خواهم.»

کرم گفت: « و من هم مروارید سیاه و درخشان خودم را. این دفعه ی آخر است که می بخشمت.»

ولی بچه قورباغه نتوانست سر قولش بماند. او تغییر کرد. درست مثل دنیا که تغییر می کند. دفعه ی بعد که آن ها همدیگر را دیدند، او دم نداشت.

کرم گفت: «تو سه بار زیر قولت زدی و حالا هم دیگر دل من را شکستی.»

بچه قورباغه گفت: « ولی تو رنگین کمان زیبای من هستی.»

کرم گفت: «آره، ولی تو دیگر مروارید سیاه ودرخشان من نیستی. خداحافظ.»

کرم از شاخه ی بید بالا رفت و آنقدر به حال خودش گریه کرد تا خوابش برد.

یک شب گرم و مهتابی، کرم از خواب بیدار شد. آسمان عوض شده بود، درخت ها عوض شده بودند، همه چیز عوض شده بود. اما علاقه ی او به بچه قورباغه تغییر نکرده بود. با این که بچه قورباغه زیر قولش زده بود، اما او تصمیم گرفت ببخشدش.

بال هایش را خشک کرد. بال بال زد و پایین رفت تا بچه قورباغه را پیدا کند.

آنجا که درخت بید به آب می رسد، یک قورباغه روی یک برگ گل سوسن نشسته بود.

پروانه گفت: «بخشید شما مرواریدِ …»

ولی قبل ازینکه بتواند بگوید: «… سیاه و درخشانم را ندیدید؟»

قورباغه جهید بالا و او را بلعید، و درسته قورتش داد.

و حالا قورباغه آنجا منتظر است، با شیفتگی به رنگین کمان زیبایش فکر می کند، نمی داند که کجا رفته !!!

جی آنه ویلیس

از انسانها غمی به دل نگیر، زیرا خود نیز غمگینند!

زیرا با آنکه تنهایند ولی از خود میگریزند، زیرا به خود و به عشق خود و به حقیقت خود شک دارند.

پس دوستشان بدار حتی اگر دوستت نداشته باشند!