بهم تا حالا آسیبی نرسوندن‌ها. ولی دیگه داره کار بالا می‌کشه. قبلا همسر همش می‌فرمودن که فولانی‌ها حسادت دارن، بهتره باهاشون قطع رابطه کنی، اما باورم نمی‌شد، ولی حالا با رفتارهای احمقانه‌شون که دستِ خودشون هم نیست، داره به خودمم ثابت می‌شه. متاسفم که اینجوری دارم برداشت می‌کنم.

خودمُ باید آماده کنم، واسه چرت و پرتایی که قراره ازشون بشنوم. ولی کاش خودشون رو خوب می‌دیدن و کورکورانه جلو نمی‌رفتن.

دوسشون داشتمُ دارم!!

چقد که بخاطرشون رابطه‌های دیگه‌م رو خراب نکردم …

می‌ریم که داشته باشیم ساعاتِ پایانیِ بازیِ سیمز رو (تو فیس‌بوک). قشنگه خونه‌ای که ساختم؟ (روش کلیک کنین تا عکس رو بزرگ ببینین)! (;;

واااای. راحت می‌شم تا چند هفته! صادق قول داد بهم دیگه اینترنت رو شارژ نکنه D: خوشحالم از این بابت! یکمی می‌خوام برا خودم وقت بذارم. نه اینجوری که همش پای اینترنت و بازی باشم خب. فعلا واسه این پنج‌شنبه برنامه ریختم اساسی! فک کنم خیلی خوش بگذره بهم. دارم دقیقه شماری می‌کنم پنج‌شنبه برسه … D:

به یکی از آرزوهام رسیدم امروز  نی‌ناااای نای [ اسمایلی دَنس و اینا ] خیلی ذوق دارم از این بابت!

.

۲- تصمیم گرفتم تا جایی که می‌تونم حتی شده کل روزای هفته رو صبح تا عصر برم کتابخونه درس بخونم. صبح درس! عصر کار یا تفریح! می‌چسبه درس خوندن این مدلی. فقط تویی و جزوه و کتاب و مشق. با خیال راحت و بدون هیچ مشغله‌ی فکری و تفریحی و حتی اینترنتی، می‌شینم درس می‌خونم. اینقده خووووبه ه ه ه. این چند روز خیلی خوب پیشرفتم با برنامه‌م.

حالا امیدوارم خودمُ چشم نکنم و نگیرم نخوابم فردا صبح.

.

۳- امروز عصر هلِک هِلِک تا لاهیجان رفتیم، یه غذایی خوردیمُ برگشتیم. هوس لاهیجان داشتم انگاری. عالی بودش. برعکسِ دفعاتِ قبل که از لاهیجان و آستانه فراری بودم و هیچ دلم نمی‌خواست گذرم اونور بیفته P-: خوب بود. خعیلی.

.

۴- فک کنم یه هفته شده اکانت فیس‌بوکم رو دی‌اکتیو کردم، ها؟ اصن عینِ خیالم نیس. خیلی راحت تونستم ترکش کنم :دی شاید چون خیلی درگیره درس و چیزای دیگه هستم سمتش نمی‌رم. آخرین روزا که اکانتم هنوز پا بر جا بود، بازیِ Sims دیگه داشت کلافه‌م می‌کرد. بدجوری معتادش شده بودم. ولی خب باعث شد، بزنم دی‌اکتیو کنم و حسابی خیالِ خودمُ  راحت کنم.

حالا بماند که اگه (استاد) بدونه، قند تو دلش آب می‌شه.

استاد داستان داره! سرِ این فیس‌بوک اینقد صحبت کرده بودیم که یعنی قیافه  منو می‌دید مث اینکه لوگویِ فیس‌بوک رو دیده D: همینم باعث شد که مجبورم کنه، در مورد فیس‌بوک ارائه بدم تو کلاسش. ولی خفن ارائه‌ای دادما. اول همه چیز رو اماده کردم، پاسش دادم به هم‌گروهیم که خیلی خیلی تسلط داشتن واسه ارائه، بعدش یه جوری برنامه شد که دوتایی با هم دیگه ارائه دادیم! بهترین ارائه‌ی عمرم بود. آقایِ هم‌گروهی هم انصافا ترکوندن. نصف من، نصف اون، جوری رفتم جلو که خودم بسی لذت بردم، بقیه هم البته و از همه مهم‌تر خودِ جنابِ استاد …

.

خستمه، برم استراحت کنم! تازه برگشتم خونه. هِی صبحا زود پا میشم وقت بیشتر می‌خوام برا خواب خُ !!

درسته علاقه‌ای ندارم یه تعدادی که اینجا رو می‌خونن، بخونن، ولی دیشب به این نتیجه رسیدم، این آدما وقتی حضور و وجودی تو زندگیِ واقعیِ من ندارن، چه اهمیتی داره که بخونن وبلاگمو یا نخونن.

پس می‌نویسم.

می‌نویسم به ۲ دلیل:
۱- دوست دارم توسطِ کسایی که دوسشون دارم خونده بشم.
۲- دوست دارم، اینجا همون جایی باشه که وقتی برمی‌گردم تو آرشیوش، کلی خودم رو مقایسه ‌کنم با منِ قبلی‌م. خیلی عجیب غریبه اون حسی که از خوندنِ پستای قدیمیم بهم دست می‌ده.

دیشب بر حسب اتفاق نشستم یه کلمه‌ای رو سرچ کردم و بعدش پستایی که نتیجه‌ش بود رو خوندم. شگفت زده شده بودم، از خودم و حرفام و کارام و احساساتم، حتی افرادی رو که روزی خیلی باهام صمیمی بودن و الان دیگه حتی کوچکترین اثری ازشون نیست به یادم می‌اومد.

تابستونِ ۸۵ رو خوندم و چقد زده شدم از آدم بودن.

داری بزرگ و بزرگ‌تر می‌شی، فکر می‌کنی که عوض نشدی، ولی وقتی ثبت کنی نوشته‌هات رو بعد از یکی دو سال بری سراغشون کاملا متوجه می‌شی که چقدر عوض شدی و اون موقع کجا بودی و الان کجا هستی.

کمی برام تلخِ یا شایدم تلخ‌تر از تلخِ که بخوام بشینم و نوشته‌هام رو بخونم.

اما واقعا دیشب، احساسِ بدی بهم دست داد، یکی از دلایلش هم همین ننوشتن بود، که چرا حماقت کردم و ثبت نکردم این روزهام رو. شاید دو سال دیگه باز برمی‌گشتم به سالِ ۹۰، یا خنده رو لبام می‌نشست یا اشک رو گونه‌هام سُر می‌خورد.

اما خب، می‌گن ماهی رو هر وقت از آب بگیری تازه‌س. منم دیشب سعی کردم به خودم قول بدم و  البته نزنم زیرشُ، از این بعد بنویسم و چشم رو خیلی‌ها بببندم.

باز هم، با تشکر از خودم

یه زخم تازه کم دارم برای باورِ پاییز

عادت:

عادت می کنم به داشتن چیزی و سپس نداشتنش ،
به بودن کسی و سپس به نبودنش ،
تنها عادت می کنم …
امـــا فـــــــرامـــــوش نــــه !

.

.

.

نوشته‌هایش را دوست دارم. +

موفق شدم.

پشت سر گذاشتم امروز رو.

واو. باورم نمی‌شه.

کاش می‌شد این حسِ الانم رو منتقل کنم. یه جوری‌م یه جوری خیلی خوب …

+ گوشش می‌دم! از اینی که هستم آروم‌ترم می‌کنه. گوشش بدین، شاید شما هم …

به خودم بد و بی‌راه می‌گم … دستم جایی بند نیست که اینطور می‌کنم با خودم … از خودم انتقام می‌گیرم … باعث تمامه این ضربه‌ها “خودم بودم” که به خودم زدم … اینقدر خودم رو عذاب می‌دم که دیگه توانِ نفس کشیدن واسم نمی‌مونه …

هر روز که می‌گذره به حسرتی که می‌خورم بیشتر اضافه می‌شه و می‌شه و می‌شه …

چند ساله همش گفتم خستمه … خستمه … خستمه … ولی بازم ادامه دادم. بدونِ هدف! دیگه از این خستمه گفتنا هم خستمه !!

یعنی می‌شه یه روز پاشم؟ برای خودم زندگی کنم؟ برای احساسم؟ – شاید یه روز بشه. شاید … فقط واسه همین شایده که دارم دست و پا می‌زنم، فقط واس همین ” شاید ” !!

پ.ن: ابی – نوازش

حدیث: من که دیگه مث قدیما از غم و غصه‌م نمی‌گم؟ بازم غمگینم؟ به جونِ مژی، هیچ دوس ندارم، دوستایِ قدیمیم بیان و پستام رو ببینن و تو دلشون بگن، اَه اینم که شورش رو درآورد بس ناله کرد و غُر زد …

من هم روزهای شاد دارم، هم روزهای غمگین. حالا از بدشانسی، هرباری که دلم پره و جایی ندارم واسه خالی کردنش میام اینجا.

می‌نویسم و پابلیش نمی‌کنم !! یا هم که اینجوری …

دیگه هیچ حیوونی ندارم. اون شوق و اشتیاق در من نیست که بخوام واسه یه حیوونه کوچیکه بی زبون وقت بذارم. ولی اِی کاش بازم مث همون وقتا، دلخوشیم خریدنِ یه حیوون بود. مث همون وقتا، که پر می‌کشیدم آسمون، وقتی به یه زبون بسته‌ی مهربون دست می‌زدم و نازش می‌دادم.

چرا از روزانه‌هام نمی‌نویسم؟ چون نمی‌تونم بنویسم!

عوضش همونقد که نمی‌نویسم، به روزانه‌هام فکر می‌کنم و غصه می‌خورم. بیشتر تو ذهنم هک می‌شن خاطره‌هام. ولی خُب، چون اینقدر بی‌فکر و نالایق هستم، که ترجیح می‌دم ننویسم، تا بتونم یهو جمشون کنم و بریزمشون دور، تک تکِ خاطره‌های خوب و بدمو …

مژی جون؛ یکی از دوستایِ قدیمی هستی، با اینکه رابطه‌مون در حد همین وبلاگِ، ولی واقعا حس می‌کنم که برات مهم‌ هستم. این خیلی خوشحالم می‌کنه. می‌بوسمت عزیزم.

مثِ عقده‌ای‌ها هستم. بغض‌م گرفته. نفسِ عمیق می‌کشم تا اشکام سرازیر نشن

زن که باشی،

گاهی دوست داری

تکیه بدهی، پناه ببری، ضعیف باشی.

دستِ خودت نیست

زن که باشی،

گه‌گاه حریصانه بو می‌کنی دست‌هایت را

شاید عطرِ تلخ و گسِ مردانه‌اش

لابه‌لای انگشتانت باقی مانده باشد!

دستِ خودت نیست

زن که باشی،

گاهی رهایش می‌کنی و پشت سرش آب می‌ریزی

و قناعت می‌کنی به رویایِ حضورش

به این امید که او خوشبخت باشد!

دستِ خودت نیست

زن که باشی،

همه‌ی دیوانگی‌های عالم را بلدی !!!

.

.

+ فیس‌بوک