آقا، حرفِ حسابت چیه؟ بخشش داریم تا بخشش دیگه خُ!

دیگه نمی‌شه آدم هِی پشت سره هم اشتباه کنه، هِی هم بهت بگه، ببخش، ببخش، فراموش کن انگاری چیزی نشده. اصلا به نظر من این نوع درخواستا یه نوع سوءاستفاده از دوست داشتنِ!

حالا گیرم یه دفعه بخشیدی، فراموش کردی، دو دفعه بخشیدی، از یاد بردی. دفعه سوم و چهارم و دهم چه باید کرد؟ درسته می‌گیم فراموش کردیم، ولی من یکی که از ذهنم پاک نمی‌شه هیچ، اثراتی رو هم که روم گذاشته رو به بدبختی باید کنترل کنم تا رو رابطه‌م تاثیر منفی نذاره.

درسته خُ! من هم اشتباه می‌کنم. ولی اشتباه داریم تا اشتباه. اشتباه کوچیک داریم تا بزرگ.

می‌خوام از این به بعد، گرو کشی کنم در مقابل این ببخشا!

آقا جان، فلان کار رو دیگه نکن! من می بخشمت.

حذف این حرکت مساویه با ببخش! می‌خوای بخواه، نمی‌خوای هم برو به سلامت.

تمام!!

دلم پُره.

نشستم دارم موزیک گوش می‌دم، و عکس‌هایی که با دوستام و فامیلام گرفتن نگاه می‌کنم، از هر کسی که بدم میاد عکس رو شیفت دیلیت می‌کنم. کاش می‌شد خیلی از خاطرات و لحظاتی رو که دوس ندارم و اینقد منو آزار می‌دن رو دلیت کنم! یا حداقل یه گوشه‌ای بریزمشون که نتونم دوباره بهشون برگردم و فکر کنم.

اینقد فشار عصبی روم هست که کارام غیر قابل پیش بینی شده، خودم رو در عرض سه سوت آنچنان تخلیه ای میکنم که یه دقیقه بعد از اون به خودم میگم واقعا این کار رو کردی؟ چطوری تونستی حدیث؟ نوچ نوچ نوچ

فعلا بدجوری هاپو شدم و اساسی نقشه قتل سه،چهار نفر رو کشیدم. ولی چون قاتل خوبی نیستم، فقط از خدا میخوام که نتیجه کار و رفتارشون رو روی عزیزترین کسشون پیاده کنه، بلکه طعم تلخ و زننده کاراشون رو بچشن! فقط همین.

خدا هم خدا نیست، اگه نخواد این چیزا رو بهم نشون بده!

دستام می لرزه، از بس با حرص دارم اینا رو می نویسم!

ولی یه چیزی هم اینجا بنویسم، بلکه ثبت شه!! بعد از ۳ سال زندگی زناشوئی، صادق برای اولین بار از من دفاع کرد، و پشت من واستاد، می دونین تازه دارم احساس میکنم که کسی پشتم هست و هوامو داره. نمیدونم صادق ناراحت میشه یا نه که اینا رو اینجا نوشتم! ولی خب دلم خواست بگم، خیلی هم بابت این قضیه خوشحالم که صادق باهامه. حس شیرینیِ که تا به امروز تجربه ش نکرده بودم.

مرسی صادقِ عزیز

دوستان گل و مهربونم، دیگه نیستم، تا زمانیکه خدا جوابم رو بهم بده! فراموشم نکنین! باشه؟کاش میتونستم بیشتر بنویسم.

الکی با شخصیت من و تو بازی کنن؟ وای چقد حرف تو دلمه که نمیتونم تایپ کنم.

کم کم دارن این اینترنت رو هم به گند می کشن. از آدمای همچون تو که دروغگویی بیش نیستی و از آدمایی هم مث تو که نمیدونم بابات چیکاره مملکته و خودتو خیلی راحت تو دل همه جا میکنی و با سوءاستفاده از احساسات ملت طرفت رو که یکی از امثال خودت هست رو به خواسته هاش می رسونی بدم میاد. دلم میخواد موجوداتی مث شما که تو اجتماع پره و ۲۴ ساعته داریم زهر نیششون رو می چشیم حداقل!!! حداقل!!! از تو این دنیای مجازی پاک بشن!!!

- الان شماها که دارین اینو می خونین متوجه نشدین که با کی بودم؟ ها؟

از هر مورد جزئی و کوچکی ( شاید مطرحش کنم بهم میخندین ) به هم می ریزم. کسی هم در اون لحظه به هم بخنده داغون میشم. له میشم. فشار سنگینی بهم وارد میشه. تو رو قرآن منو بفهمین.

تا این عکس رو سرچ کنم، عصبانیتم فروکش کرد، آروم شدم. هووووم بهتره تا یادم نرفته اینو بگم، اگه تعدادی از دوستان کامنتای خودشون رو در پست های اخیر نمی بینن باید منو ببخشن هر روز تعدادیشون رو دستی وارد می کنم و جواب میدم. یکمی شاید طول بکشه.

دیروز تمام لینکا رو دونه دونه وارد کردم اگه کسی جا مونده حتما بهم بگه واردش کنم، یه وقت شرمنده دوستان نشم.

امروز روز تعطیلی منه و هیچ درس و مشقی ندارم :دی کمبود خوابم هم دیروز برطرف شد، اما به همین راحتی ها هم که نیست، مراسم چهلم پدربزرگ صادقِ و باید از ظهر تا شب وقتمون رو اختصاص بدیم به کارای مراسم، خیلی وقته که خونه مادرشوهر اینا نرفتم آخه هفته پیش مهمون داشتم، پسرخاله‌م و خانومش. بعدا باید مفصل در مورد اون یه هفته بنویسم!

هی یه موج منفی میاد سراغم و بهم میگه که امروز اصلا روز خوبی نیست. امیدوارم اینجوریا که حس میکنم نباشه. همین!!

خیلی از کارام رو ول کردم و یا اینکه اصلا یادم نمیاد! تولد منیره یادمه و همین طور هدیه‌ش اما حسش نیست که پستش کنم، دلم میخواد شاد باشم و با شادی هدیه‌ش رو واسش بفرستم.

پ.ن: الان من باز عصبانی شدم و حس میکنم اخمام تو همه و دندونامو به هم فشار میدم !!!!!!!!!!!!!!

اولش رفتم سراغ یخچال، اما توش هیچ قرص به درد بخوری پیدا نکردم و درش رو بستم. بعدش رفتم یه چاقوی تیز برداشتم دستم رو گذاشتم روی اپن اشپزخونه اما ترسیدم دستام قدرتش رو نداشت. کلی برای خودم گریه کردم با چاقو رفتم تو اتاق انداختمش یه گوشه، به فکر چیزی بودم که خودمو خفه کنم یه شال برداشتم و بستم دوره گلوم. تا جایی که تونستم فشارش دادم و کشیدمش جلو آینه موندم، رنگم تیره و تیره تر میشد. تمام رگای صورتم رو می دیدم کبود شده بودم.
احساس میکردم قلبم تو مغزمه به شدت بوم بوم می کرد …

شال رو باز کردم و نشستم رو زمین و دوباره چاقو رو برداشتم کشیدم روی دست چپم اما گریه نذاشت. فکر نذاشت. بی عرضه گی خودم نذاشت. فقط یه خط روی دستم موند و یه ورمی که تا صبح خودش خوابید. اینو میدونم من عرضه هیچ کاری رو ندارم.

اینقد گریه کردم که دیگه اشکی باقی نموند، فقط مامانم رو صدا کردم. بعد از تموم شدن گریه هام دوباره درسم رو خوندم و امروز نمره خوبه کلاس رو گرفتم. amp; گاهی وقتا ماشین با سرعت زیاد در حرکته دلم میخواد در رو باز کنم و خودمو پرت کنم بیرون. چند روز پیش تو ماشین پسرخاله میخواستم این کار رو بکنم دستمم تا سمت دستگیره رفت اما باز هم گفتم نه…

پ.ن: از این به بعد منِ واقعی رو اینجا می نویسم. خسته هستم. خیلی.