اسمایلیِ برداشتنِ یه دستمال نم‌دار و پاک کردن خاکایِ گوشه و کنارِ وبلاگم!

من موندم این عمر وبلاگمون چطوری مث برق و باد می‌گذره؟ چِش رو هم می‌ذاری و باز می‌کنی می‌بینی که یه سال شده و باید دامنه بلاگت رو {شارژ} کنی! :دی

انگاری همین دیروز بود، بعده اینکه دامین جدیدم رو ثبت کردم و یواشکی اومدم اینجا تا بنویسم، آقاهه وردپرس اومد برام کامنت گذاشت و اینا! پووووووف!!

{‌ حالا نیست خیلی پول شارژ دامنه و هاست بلاگم رو خودم می‌دم واسه همون :دی واقعا از احمد عزیز ممونم، که همه زحمتای بلاگم گردنشه! اسمایلی خجالت }

زد به سرم!

تصمیم گرفتم، تمام کامنتای وبلاگمُ ببرم تو حالت تایید نشده، و فقط کامنتایی که از اولین پُستِ سال ۸۹ گذاشته شده به این ور رو تایید کنم!

چه‌جوریاس به نظرتون؟ از نظر خودم که خوبه. نظر خودمم به نظر بقیه ارجحیت داره، آخه صاحابِ بلاگم.

ولی جدا از شوخی، یکمی خواستم حال و هوای خودمُ بلاگمُ نظردونیمُ عوض کنم. ایشالله که سبب خیر بشه و بتونم بهتر و خوب‌تر بنویسم! و به نظرات جواب بدم.

این وردپرس جونی یه باگ خیلی گنده‌ای داره‌ها، یعنی چی آخه من هفت‌هزار تا کامنت رو بردارم ۲۰ تا ۲۰ تا (صفحه‌ای) انتخاب کنم، ببرمشون تو حالت تایید یا از تایید در بیارم! وای یه هفته اسیر این کامنتا بودم، ولی خب یه جورایی هم خوب بودش، تجدید خاطره شد، اکثر کامنتای این چند سال رو خوندم و خیلی ها رو به یاد آوردم.

چقده که دلم تنگشون شده بود.

هنوزم دلم تنگِ خیلی از خواننده ها و کامنت‌گذارامم هستا…

.

.

پ.ن: بالاخره وبلاگم بعد از دو سه روزی که رو هوا بود، درست شد! همیشه این وبلاگ واسم دردِ سر درست می‌کنه، خُب چرا آخه؟

اِی وای، دیدین چی شد؟ یادم رفت که دیروز تولد بلاگم بوده! واقعا بدجوری درگیرِ زندگی و کار و درس و مشقم شدما، هیچ فک نمی‌کردم دیگه تا این حد مشغول بشم. وای وای وای.

حالا دیگه گذشت، بی‌خیال.

ولی کی میاد باهام شمع ۴ سالگی تولد بلاگمُ فوت کنه؟ هاین؟ دستا بالا :دی

.

تازشم، من یهو یادم اومد تولد بلاگم بوده، صادق هم یادش اومد که تاریخ تولد بلاگش گذشته و پست هوا نکرده. چه همه درگیریم کلا!

نتایج پنجاه رتبه برتر نظرسنجی وبلاگهای بانوان سال ۸۸ رو ببینین جانِ من! شدم ۱۳هم. حالا روش حساب کتاب‌شونم نخواستیم بدونیم، اما نحوه خبر کردن‌شون خدایی بد بود دیگه، روحیه‌م به کل خراب شده بود و اساسی پشیمون بودم که چرا زدم سَد آی نِور لای رو حذف کردم تا که این همه سرخورده بشم و از این حرفا! خُب بهم حق بدین ناراحت بشم وقتی به این فکر کنم که جزء ۱۰۰ نفر هم نبودم. الان که نتایج رو دیدم به خودم امیدوار شدم و یه روحیه‌ای گرفتم که دیگه نگو و نپرس. می‌خوام سعی کنم که از این به بعد بیشتر بنویسم.

یه جورایی متحول شدم مثلا! البته نمی‌شه گفت که تنها دلیلش دیدن این نتیجه ها باشه‌ها. گفته باشم، یه وقت فک نکنین چقد ندید بدید هستم و اینا