درسته علاقه‌ای ندارم یه تعدادی که اینجا رو می‌خونن، بخونن، ولی دیشب به این نتیجه رسیدم، این آدما وقتی حضور و وجودی تو زندگیِ واقعیِ من ندارن، چه اهمیتی داره که بخونن وبلاگمو یا نخونن.

پس می‌نویسم.

می‌نویسم به ۲ دلیل:
۱- دوست دارم توسطِ کسایی که دوسشون دارم خونده بشم.
۲- دوست دارم، اینجا همون جایی باشه که وقتی برمی‌گردم تو آرشیوش، کلی خودم رو مقایسه ‌کنم با منِ قبلی‌م. خیلی عجیب غریبه اون حسی که از خوندنِ پستای قدیمیم بهم دست می‌ده.

دیشب بر حسب اتفاق نشستم یه کلمه‌ای رو سرچ کردم و بعدش پستایی که نتیجه‌ش بود رو خوندم. شگفت زده شده بودم، از خودم و حرفام و کارام و احساساتم، حتی افرادی رو که روزی خیلی باهام صمیمی بودن و الان دیگه حتی کوچکترین اثری ازشون نیست به یادم می‌اومد.

تابستونِ ۸۵ رو خوندم و چقد زده شدم از آدم بودن.

داری بزرگ و بزرگ‌تر می‌شی، فکر می‌کنی که عوض نشدی، ولی وقتی ثبت کنی نوشته‌هات رو بعد از یکی دو سال بری سراغشون کاملا متوجه می‌شی که چقدر عوض شدی و اون موقع کجا بودی و الان کجا هستی.

کمی برام تلخِ یا شایدم تلخ‌تر از تلخِ که بخوام بشینم و نوشته‌هام رو بخونم.

اما واقعا دیشب، احساسِ بدی بهم دست داد، یکی از دلایلش هم همین ننوشتن بود، که چرا حماقت کردم و ثبت نکردم این روزهام رو. شاید دو سال دیگه باز برمی‌گشتم به سالِ ۹۰، یا خنده رو لبام می‌نشست یا اشک رو گونه‌هام سُر می‌خورد.

اما خب، می‌گن ماهی رو هر وقت از آب بگیری تازه‌س. منم دیشب سعی کردم به خودم قول بدم و  البته نزنم زیرشُ، از این بعد بنویسم و چشم رو خیلی‌ها بببندم.

باز هم، با تشکر از خودم

تونسته بودین، منو بخشیده باشین آیا؟ دلیل زیاد دارم که بگم من همه‌تون رو دوست دارم و از همه‌تون هم معذرت می‌خوام.

معذرت می‌خوام که وبلاگم، دیر به دیر آپدیت می‌شه. هم از شما هم از خودم!

معذرت می‌خوام که کامنت‌دونیم و حتی خودِ وبلاگم یه مدتی بازی در آوردن، هِی اینور اونور شما رو فرستادن دنبال نخود سیاه. مشکل از یه پلاگین بود.

معذرت می‌خوام که وقتی کامنتاتون رو می‌گیرم، یا تایید نمی‌کنم یا اینکه جوابی نمی‌دم.

معذرت می‌خوام که اگه می‌خونمتون، کامنت نمی‌ذارم و خودمو نشون نمی‌دم.

معذرت می‌خوام که هستم و انگار که نیستم.

معذرت می‌خوام که بعضی وقتا زیاد از حد شورش رو در میارم و تو همه جا و به همه کس غُر می‌زنم.

معذرت می‌خوام که باعث می‌شم دلخور بشین ازم و یا حتی زوری تحمل‌م کنین.

معذرت می‌خوام که بر خلافِ میل‌م خیلی کارا رو انجام می‌دم و باعث می‌شم فاصله بندازم بین من و شماها !!

حرف دلم همینیِ که تو عکس می‌خونین. با شمام‌ها. شماهایی که بلاگمو دنبال می‌کنین و می‌خونین، شماهایی که توئیتام رو دونه به دونه دنبال می‌کنین و شماهایی که تو سایت‌های دیگه، جویای حالم هستین و یا حتی شمایی که خودت رو نشون نمی‌دی و می‌دونم که هستی.

انگاری همین دیروز بود، بعده اینکه دامین جدیدم رو ثبت کردم و یواشکی اومدم اینجا تا بنویسم، آقاهه وردپرس اومد برام کامنت گذاشت و اینا! پووووووف!!

{‌ حالا نیست خیلی پول شارژ دامنه و هاست بلاگم رو خودم می‌دم واسه همون :دی واقعا از احمد عزیز ممونم، که همه زحمتای بلاگم گردنشه! اسمایلی خجالت }

تصمیم گرفتم، تمام کامنتای وبلاگمُ ببرم تو حالت تایید نشده، و فقط کامنتایی که از اولین پُستِ سال ۸۹ گذاشته شده به این ور رو تایید کنم!

چه‌جوریاس به نظرتون؟ از نظر خودم که خوبه. نظر خودمم به نظر بقیه ارجحیت داره، آخه صاحابِ بلاگم.

ولی جدا از شوخی، یکمی خواستم حال و هوای خودمُ بلاگمُ نظردونیمُ عوض کنم. ایشالله که سبب خیر بشه و بتونم بهتر و خوب‌تر بنویسم! و به نظرات جواب بدم.

این وردپرس جونی یه باگ خیلی گنده‌ای داره‌ها، یعنی چی آخه من هفت‌هزار تا کامنت رو بردارم ۲۰ تا ۲۰ تا (صفحه‌ای) انتخاب کنم، ببرمشون تو حالت تایید یا از تایید در بیارم! وای یه هفته اسیر این کامنتا بودم، ولی خب یه جورایی هم خوب بودش، تجدید خاطره شد، اکثر کامنتای این چند سال رو خوندم و خیلی ها رو به یاد آوردم.

چقده که دلم تنگشون شده بود.

هنوزم دلم تنگِ خیلی از خواننده ها و کامنت‌گذارامم هستا…

.

.

پ.ن: بالاخره وبلاگم بعد از دو سه روزی که رو هوا بود، درست شد! همیشه این وبلاگ واسم دردِ سر درست می‌کنه، خُب چرا آخه؟

حالا دیگه گذشت، بی‌خیال.

ولی کی میاد باهام شمع ۴ سالگی تولد بلاگمُ فوت کنه؟ هاین؟ دستا بالا :دی

.

تازشم، من یهو یادم اومد تولد بلاگم بوده، صادق هم یادش اومد که تاریخ تولد بلاگش گذشته و پست هوا نکرده. چه همه درگیریم کلا!

یه جورایی متحول شدم مثلا! البته نمی‌شه گفت که تنها دلیلش دیدن این نتیجه ها باشه‌ها. گفته باشم، یه وقت فک نکنین چقد ندید بدید هستم و اینا

آیا دونسته بودین که سوبر همان چشمِ غمگین ست؟

در نظرسنجی وبلاگ‌های برتر بانوان و کودکان شرکت کنید

نمیخوام زیاد در موردش توضیح بدم، چون کساییکه نیاز هست بدونن میدونن چیکار کردم! :دی

دیروز تصمیم گرفتم، حداقل نوشته هامُ بیارم رو این هاست و دامین نگهشون دارم، کلی مشکل تو بک آپش هست، از جمله اینکه اکانت پرشین گیگ م رو که تمای عکس ها روش بودن رو خالی کردم! یعنی تمامی عکس های پست های قبلیم پریدن! چند روزی، تمام وقتم رو باید بذارم، از اولین پست شروع به بازسازی کنم وتگ ها و دسته بندی ها رو درست کنم.

امممم، نمی دونم چرا هر دفعه بک آپ برمیگردونم، یکی از پستهای قدیمیم میاد به عنوان اولین پست  قرار میگیره! دوستان هم همش فکر میکنن من خیلی ناراحت و تنها هستم و از این حرفا! :دی معذرت میخوام از همه تون که اونجا کامنت گذاشتین. تاریخ پست رو تغییر دادم تا برگرده سر جا خودش، حالا اگه میشه اینجا کامنت بذارین!