خانوم قانم؟ قائم؟ قانعم؟ قنم؟ قم؟ غم؟ غمدیده؟ غمناک؟ آها نه خانوم قانمِ عقده ای ! آره همین بود!!!

ایشالا تا آخر عمر شووَر گیرت نیاد. زنیکه خجالت نمی‌کشه از در دوستی وارد شدم یه دفعه گفت مانتو! گفتم کوتاهه؟ چشم. عوضش کردم. دیگه دست بر دار نیست. مقصر خودمم که نباید از اول بهش رو میدادم تا اینجوری واسم دُر برداره. زهرا گفته بود بهم که اگه یه دفعه بهش بگی چشم فکر میکنه چه خبره و یه ریز گیر میده! رو نده بهش! اما من گوش نکردم!!!

یعنی ها اینقده کفری هستم از دستش که نگو و نپرس. امروز سه دفعه سره جلسه امتحان جامو تغییر داد. وای دفعه سوم رو دلم موند که چرا بهش نگفتم من نمیتونم صندلیمو جا به جا کنم. شما خودت بیا زحمتش رو بکش من می شینیم.

لوس! فک کرده مثلا من خیلی تقلب میکنم یا چی؟ ها؟ مث آدم هم صحبت نمیکنه که، انگاری ارث باباش دست ماست میخواد زور بگیره یا اینکه دستش بهش نمیرسه.

وای وای وای ! همه اینا رو دلم مونده ایشالله امتحان فردا، همچین ضایع ش میکنم، تا مستر جیم بیاد جمش کنه.

خدایی اینا فکر نمی‌کنن، گذاشتن یه کلاس در ساعت ۸ تا ۹:۳۰ و یه کلاس دیگه در ساعت ۱۲:۳۰ تا ۳ بعد از ظهر، آدم اول صبح روز شنبه کلاس پیچوندش میاد؟

آماده شدم برم کلاس اما بی‌خیالش شدم، فعلا هم به گودر خوانی مشغولم. باشد که ساعت ۱۲ به سمت دانشگاه عزیمت حاصل بفرمایم!

حالا موندم هفته دیگه چه جوری بپیچونم!!! روز شنبه نه‌ها، روز یکشنبه منظورمه.

بعد از کلاس نوشت: ساعت ۱۰:۱۵ اس ام اس زدم به سحر گفتم کلاس صبح تشکیل شد آیا؟ مژی زنگید گفت بدو بیا الان کلاس بعدی شروع شده، ( فک کنم یکی اومده پُست منو خونده، خواسته حالم رو جا بیاره! ) منم بدو بدو رفتم سمت دانشگاه :دی اما چه فایده یه ساعت بعد رسیدم. فقط خواستم بگم مرحمت فرمودند و این دو ساعت وسط رو پوشش دادن تا من حس پیچوندن کلاس نیاد سراغم.

صب رفتم دانشگاه. کلاسا رو بهم ریختن، واسه خاطر یه استاد!!! رفتم آموزش صحبت کردم. از صحبتهاشون متوجه شدم که باید خیلی تُخس باشه استاده. حالا قرار شده باهاش صحبت کنیم بلکه به ما لُطف کنن و ما رو از این همه بیکاری در بیارن.

آخه شنبه یه سره کلاس بود، این استاده گفته نمیتونم بیام شنبه، درسش رو از ساعت ۱۰ روز شنبه بردن گذاشتن ۸ صبح دوشنبه، بعدش روز شنبه از ساعت ۱۰ تا ۱۲ و نیم باید ول بچرخیم! حالا اون روز دوشنبه هم که این همه راه باید کوبید رفت تا دانشگاه هم بماند. امیدوارم باهامون راه بیاد چونکه من اعصاب ندارم. ( این روزا نمیدونم چرا اعصاب من دیلیت شده )

امروز دو ساعت اول کلاس تشکیل شد، از استاد گرامی خوشمان نیامد. ( وای به حال خودم و خودش ) سحر یکم نگام کرد بعد بهم گفت: از استاد خوشت نیومده؟ گفتم: نوچ! گفت: از قیافت معلومه! حالا من نمیدونم استاده واسه همون هی منو نگاه میکرده؟ یعنی فهمیده ازش خوشم نمیاد یا نه؟ خودش از من خوشش اومده!؟! نمیدونم چرا واسم موج منفی می فرستاد.

بعد از کلاس بهمون اعلامیدن که کلاسا تا ۱۳هم تعطیل می باشد. منم سحر و ویدا و جمیله رو برداشتم آوردن استانه زیارت حرم آقا سید جلال الدین اشرف ( برادر امام رضا ). تو حرم یکی از هم کلاسیام رو دیدم، کلی از همه بچه ها پرس و جو کردیم و آمار رد و بدل کردیم. به سلامتی دو تا عروسی توپ در پیشه!!! اسمایلی رقص و اینا. آخرش گفتم شمارت رو بده من که واسه دوره بعد دعوتت کنم. ( آخه هر چند وقت یکبار نوبتی مهمونی میدیم ) همه این صحبت ها یه طرف، اسمش یادم نیومدن یه طرف! فــک کن، نه خدایی فک کن! نمیدونستم اسمش چیه تا شمارش رو سیو کنم! خودم کلی شرمنده شدم. آخرشم که نپرسیدم یارو دو ساعته داریم با هم حرف می زنیم اسمت چیه؟ به اسم الهه ذخیره ش کردم. ( الانم حسش نیست از دوستان بپرسم اسمش چی بوده )

بعد از اینکه از حرم اومدیم بیرون من رفتم سمتِ لعنت لعنت لعنت لعنت ….. اصلا حس ادامه دادن این نوشته رو ندارم. هیچیم نیست اما در کُل خیلی چیمه. سرم درد میکنه. بهتره همین جا تموم کنم و غُر نزنم. روز مسخره و بی خود. روز دلداری دادن و بوسیده شدن از سمت آذر خانوم. روز احساس ترحم! روز گند! روز خفقاااااااااااااان. روز لبخندهای زورکی! روز دل سوزوندن خودم برای خودم !!! روز نیاز داشتن به محبت میمی مثل مادر. داغونم. گریه م داره در میاد.

پ.ن: هر وقت حالم خوب شد به تک تک کامنتاتون جواب میدم.

در ادامه ی بحث اینکه چرا همش من باید روی صندلی شماره یک یا دو بشینم باید بگم که: دو روز قبل شماره صندلیم ۱۱۳ بود! دیگه داشتم از خوشحالی ذوق مرگ میشدم اخه صندلی های ۱۰۰ به بعد پایین بودن، تو یه کلاس نسبتا کوچیک که مراقباشون نگهبانای دانشگاه هستن، اینقد هم من وصف این ۲ مراقب رو شنیده بودم که به همه کساییکه تو کلاس امتحان می دادم حسودیم میشد! اوپن بوک اوپن بوک بود امتحانا.

رفتم سر جام نشستم. همزمان با ما یه رشته دیگه هم امتحان داشتن که یک در میون نشسته بودیم. بعد از امضا زدن و تحویل گرفتن برگه های امتحانی حدودا ۵ دقیقه ای می گذشت که رییس وارد کلاس شدن و بعد از چند دقیقه ای که زُل زد به یکی از بچه ها، نتیجه گرفت که بغل دستیش تند تند داره جواب میده به همین دلیل ایشونو که جلوی من نشسته بود رو بلند کرد گفت برو بالا. منم مثبــــت سرم رو برگه خودم بود که اومد بالا سرمو هی زوم کرد رو برگه م. خلاصه رفت و یه دور زد و گفت شما هم برو بالا! من از شدت خوشحالی در پوست خود نمی گنجیدم تو دلم گفتم: اصلا به ما آزادی و تقلب نیومده.

هِلِک هِلِک رفتم بالا، دیدم دقیقا یه جای خالی وسط دوستان گرامی و گل و گلاب که همگی دست و دلباز هستن و سره نترسی دارن و مث من اهل فشار افتادن به سمت پایین نیستن خالیه. مث رفتم نشستم و شروع کردم به جواب دادن سوالا.

بعد از اینکه که کاملا به جوابا مسلط شدم سرمو آوردم بالا. وای چی می دیدم :O برگه های تقلب دست به دست می چرخید اونم با اون همه مراقب و کنترل. منم گفتم وا خب مگه من چیم کمتره؟ حالا که نذاشتن پایین بشینم بیام و یه کاره خیری انجام بدم :دی ! یه ویدا نامی داریم تو کلاسمون بچه بندرعباسه، دوستش دارم بامزه س، جنوبیه خون گرم. دیدم هی میگه حدیث حدیث سوال ۶ و ۱ و ۴ تو رو خدا بهم بگو. منم دل رو زدم به دریائو هر سه تا سوالُ رو کاغذ نوشتم و دادم دستش !!! هفت و نیم نمره فیکث رسوندم. برای اولین بار شاهکار بود. خودم که کلی کیف کردم.

بعد از اینکه اومدیم بیرون سحر و مُژی کلی شاکی بودن که تو چرا ما میگیم، قلبت تندتند میزنه و فشارت می افته، نمیتونی تقلب کنی. تو دلم گفتم حالا بیا و درستش کن… گفتم بابا یهو پیش اومد دست خودم نبود که و به کل قضیه رو پیچوندم !! اخه قبلنا وقتی میخواستن بهم تقلب هم بدن کلی خواهش میکردم و قسمشون میدادم که بیخیال من شین من همینجوری راحتم حاضرم سفید بدم اما تقلب تو دستم نباشه.

این از اون امتحان. تا امروز هم که رفتم سره جلسه دیدم به به همون شماره ۱۱۳ به نام خودم افتاده. اما این دفعه تا امضا زدم گفتم اینجا جای یه نفر دیگه س. اقای رییس هم گفتن برو بالا بگو جامو عوض کردن !! وای چه حالی داد دوباره رفتم وسط جمع دوستان تازه مُژی و سحر رو هم کشوندم عقب و همه با هم به صورت مشورتی شروع به حل مسائل کردیم. اینقده باحال بود. من جواب نگرفتما فقط چک کردم که درست هست یا نه! همین. :دی این مراقبامون مارو کُشتن، چقد سعی می کنن با خشانت رفتار کنن و کنترل رو به دست بگیرن اما نمیتونستن! چه صحنه های نابی بود خدایی. امتحان اخر بود دیگه کاریش نمیشد کرد. یه حرکتی هم سحر اومد الان دارم بهش فک میکنم خندم میگیره! یه کاغذ با محتویات بسیار ریزی انداخت تو بغلم منم با همون کاغذ، با سر رفتم تو کیفم که جلوم بود. خب نکن دختر این کارو آدم سکته میکنه!!!

پ.ن: نتیجه ۵ تا از امتحانامو گرفتم. قبل از ورود به جلسه دو تا ۲۰ مو دیدم ذوق مرگ شدم. بعد جلسه هم ۳ تا دیگه شو دیدم که یکیش با رقم ۱۶ دپرس مرگم کرد! فعلا که راضی هستم تا ببینیم بقیه رو چه گُلی میزنم به سرم.

همچون یک هندوانه شیرین و خنک خوچحال می باشم! 

هیچ انتظار نداشتم کل سوالا تستی باشه. اوه اوه فک کن. :دی !! چقدم خارج از کتاب بود و اطلاعات عمومی، که خدا رو شکر تونستم یکی یکی همه رو جواب بدم و برم جلو.

شماره صندلیم امروز ۱ نبود و دیگه شاکی نبودم اخه خدایا چرا همش من یکم؟! شماره م امروز ۵۷ بود وااااای با ذوق و شوق رفتم بالا داشتم ته سالن رو نگاه میکردم که جامو پیدا کنم اما قربون خدا برم، اینقد باحال بود چیدمان صندلی ها که نگو و نپرس، دقیقا از جلو به صورت افقی ردیف دوم بودم تو دهن مراقب و استاد و رییس دانشگاه. حالا اصلا برا من چه فرقی داره که کجا بشینم! من که نمیتونم تقلب بکنم. ها ها ها ! ولی خداییش ظلمه دیگه :دی همه وامیستن نگات میکنن خب شاید هول کنم بابا جان :دی !!!

وای به شدت نیازمند دعاهای شما دوستان گلم و روحیه دادن هاتون هستم، فردا هم امتحان رو بدم دیگه غمی ندارم. خودمم برم بقیه درس و مشق، اینترنت چیه اخه.

هوس رانندگی داشتیم، تو مسیر رفت و برگشت دانشگاه پشت فرمون نشستم و رانندگی کردم، همه جا هم که شلوغ پلوغ واسه خاطره تعطیلات تابستونی، خلاصه در طی این مسیر به این نتیجه رسیدم که به راحتی می تونم ۶ تا ماشین مدل بالا رو به هم بکوبونم و له کنم و خودم سالم بمونم!!! واقعا متاسفم که گواهینامه دارم!!! همینه دیگه الکی الکی گواهینامه میدن به ملت! نمیخوام! اصلا میخوام از بین دو تا ماشین با سرعت ۱۰۰ تا رد شم. دلم میخواد. به شدت افسردگی گرفتم.