۱- دیروز رفتم دکتر، جواب سونوگرافی کاملی رو که هفته قبل انجام داده بودم بردم نشونش بدم، معده مم معاینه کرد، معاینه که چه عرض کنم فشار و مشت و لگد روونه معده م کرد، منم تا تونستم گریه کردم!

دُکی جان کمی باهام صحبت کردن و گفتن اگه این همه استرس داشته باشی و عصبی باشی من نمیتونم آندوسکپی کنم، ممکنه بیشتر تحریک شه و … . یه سری قرص و شربت جدید برام نوشتن، با دُز خیلی پایین، آخه هیچ کدوم از قرص های قبلی رو نمی تونستم مصرف کنم، بعد از مصرفشون وحشتناک درد می کشیدم. فعلا قول دادم تا سه هفته به طور مرتب این نسخه جدید دکتر رو مصرف کنم تا ببینم چی میشه.

۲- الان بهترم! کلاسامم که تموم شد، دیگه خیلی خیلی بهترم.

۳- از وقتی پسرخاله اینا خونه گرفتن و مستقل شدن هر شب چتر میشیم اونجا. آی کیف میده. :دی الان که از کلاس برگشتم اونا قراره ناهار بیان خونمون. اصلا فک نمیکردم یه روزی همچین با خانومش جوش بخورم و رفت و آمد گرمی داشته باشیم. یه گوش شیطون کر بگم و بزنم به تخته! اسمایلی اسفند دود کردن. خلاصه ، ما میایم و شما بیاین هم عالمی داره.

۴- دیشب صادق جان، ما را به سمت مغازه های لباس هدایت نمودند، ما نیز چشم بسته انگشت گذاشتیم روی هر لباسی که حس کردیم خوب بید، همه را با هم در یک چشم به هم زدن پسند و به سمت صندوق هدایت نمودیم. اصلنشم هیچ کدومشون صورتی که نبودن .

۵- از اینکه کسایی رو دارم که توی اینترنت باهاشون آشنا شدم خیلی خوشحالم و همش دارم فکر میکنم که چه جوری میتونم خوبی هاشون رو جبران کنم.

۶- اون خانوم بدجنسِ بودا، بعضی وقتا، اون قبلااااا گیر میداد بهم، یادتون هست؟ فیلم دَنس جوادیشون تو آموزش دانشگاه رو دیدم، یعنی یکی از همکلاسی ها واسم ایمیل کرد اولش شاخ در آوردم اما بعدش کلی خندیدم، بشر هر چه زشت تر، کارای تعجب انگیزشترش بیشتر! :دی حالا اینا رو ولش دیروز تونستم آی.دی یاهوشو خیلی یهویی ببینم و حفظ کنم. بعد اون روی خبیث من هی منو اذیت میکنه : )) نمیتونم کنترلش کنم داره از دستم خارج میشه!

۷- من اینجا نشستم هی دارم حرف میزنم و اصلا به فکر غذا و پخت و پز نیستم. واه واه واه. :دی

۸- اگه دیر به دیر نوشتم بدونین که دارم درس میخونم تا این ترم شاگرد اول شم، بلکه یکمی به موجود نانازی مث گربه نزدیکتر شم! :دی دیشب به خودم کلی دلخوشی و امیدواری دادم که دیگه دارم به گربه نزدیک میشـــــــــــــــــــم. یه وقت فک نکنیا صادق گفته واسم گربه میخره!!! نه!!! اشتباه نکنین!!! دیگه مث اون جوجه تیغی نیست که سرم کلاه رفت. خودم به خودم قول دادم که واسه خودم گُربه بخرم.

یشب نه شب قبلترش، من و صادق و مهران و خانومش رفتیم خونه پسرخاله م. چون دفعه اول بود میرفتیم خونه جدیدشون، دو تا گلدون خوشگل با گل نرگس گرفتیم، یکی از طرف ما، یکی هم از طرف داداشم اینا. شب خیلی خوبی بود! من تا تونستم خندوندمشون، تا دلتونم بخواد سوتی دادم!

داداشم اینترنت همراه اولش رو فعال کرده بود، بهش این افتخار رو دادم که تو وبلاگم چند خطی بنویسه، ۵ شش خط نوشت، دیدم داره میره جاده خاکی، گفتم بده من بقیه پست رو می نویسم. گوشی رو از دستش گرفتم و شروع کردم به نوشتن. هی نوشتم و هی نوشتم تا یهو دستم خورد به یه دکمه مسخره و همه  نوشته ها رو با هم پروند! ضدحالی بس اساسی بود. حالا قسمت ضد حالترش پاک کردن عکسی بود که مهران ازم گرفته بود، خیلی هنری بود!  نمیدونم چرا اون شب مرض حذف کردن گرفته بودم. بیشتر از همه دلم واسه عکسم سوخت. میخواستم بذارم تو وبلاگم!

بعد از شام پول های نو رو گرفتم دستم و شروع کردم به امضا زدنشون، تا فردا به مهمونا و فامیلامون بدم. رو ۵ تا اسکناس نوشتم، بعد یهو متوجه شدم که روشون نوشتم عید سعید فطر مبارک. سوتی بس عظیم بوداااا یعنی. داداشم اینا کلی خندیدن.

صبح با معده درد شدید بیدار شدم، آخه شب قبلش ترشی و … خورده بودم که نباید می خوردم، با همون معده درد اینقد نشستم تا همه بیدار شن. از دست صادق، واسه اینکه چند تا حرکت نامربوط اومده بود، خیلی ناراحت بودم. خلاصه اینقد همه رو تو خودم ریختم، که نزدیک بود با کوچکترین حرکتی اشکم در بیاد. نزدیکای ۱۲ بود که راه افتادیم بریم سمت خونه بابا، قرار بود همه واسه ناهار بیان اونجا. خانومِ بابا کلی زحمت کشیده بودن و چند نوع غذا درست کرده بودن.

خیلی ناراحت بودم !!! هی میرفتم سراغ کمدم و عکسای مامان رو بیرون می آوردم و نگاش می کردم. خیلی سعی کردم خودمو کنترل کنم و تو جمع گریه نکنم! همه یه جورایی تو فکر بودن اما چه کار می تونستیم بکنیم؟ هیچی! سالگرد مامان گذشت اما بابام هیچ کاری نکرد … اعصابم خورد میشه خاطراتم رو کنار هم میچینم.

تا بعد از ظهر خونه بابا موندیم، بعدش آبجی خانوم گفتن که برو خونه کیک درست کن ما بیایم پیشت. گفتم چشم. برف در حال باریدن بود. من و خانوم پسرخالم و خواهرزادم رفتیم خونه. کیک خوشمزه درست کردم. بعده نیم ساعت همه اومدن خونه ما، خاله و شوهر خاله و بچه ها و مامان امید هم اومدن. خیلی ذوق داشتم. حسابی خونه شلوغ بود و داشتم به مهمونا می رسیدم. شام قرار بود بریم خونه خاله وسطیه، کله پاچه بار گذاشته بود.

وسطای مهمونی بود که پدر شوهر و ۲ تا خواهر شوهرام اومدن. اولش ناراحت بودم از دستشون آخه یه تبریک خشک و خالی هم بهم نگفته بودن. مگه یه اس ام اس زدن چقد هزینه داشت؟ هر چی باشه عروس سید خونه شون بودم. اما وقتی دیدمشون که با هدیه و گل اومدن کلی قند تو دلم آب شد. با شوق زیاد هدیه م رو باز کردم. یه ظرف خوشگل بود. گذاشتمش تو دکور. بعده نیم ساعت پاشدن که برن خونه. با خنده رفتم سمتشون. بعدش بابای صادق یه حرفی بهم زد که از نوک پا تا مغز استخونم آتیش گرفت. نمیدونم یعنی خوشحالی منو نمی تونستن ببین؟ نمیدونم یعنی انتظار نداشتن که همه فامیلامون بیان خونه مون؟ نمیدونم میخواستن روز منو خراب کنن؟ واقعا نمیدونم! منی که ۲۰ ساله این مدلی زندگی میکنم چطور میتونم خودمو واسه خاطر کساییکه ۶ ماه یه بار هم خونه ما نمیان تغییر بدم؟ ( با خنده حرفشون رو زدن و رفتن. من جلوی ۲۰ نفر مهمون فقط تونستم در یخچال رو باز کنم و گریه کنم! خاله خیلی سعی کرد آرومم کنه. اما نمی تونستم جلو گریه م رو بگیرم! ۵ دقیقه بعد همه رفتن و منم به زور آرایشمو ترمیم کردم و با بقیه رفتیم خونه اون یکی خاله.

من و سجاد و صالح ( پسرخاله کوچیکام ) رفتیم رو سیستم پسرخاله بزرگم و دل و روده ش و ریختیم بیرون! یه ۲۰ دقیقه ای هم یواشکی از اینترنتش استفاده کردیم : ))! اینترنت دزدی خیلی کیف میده!

بعد از شام سعی کردم شاد باشم و هیچی به روی خودم نیارم. اما نمیدونم معده م بود یا قلبم، هی نفسم گیر میکرد و با لا نمی اومد. من به خاله میگفتم که نفسم در نمیاد، خاله میگفت واسه سرماست خودتو بپوشون. مهران اومد کنارم نشست یهو همون وسط نفسم گیر کرد. احساس میکردم یه زنجیر به قلبم بستن و دارن می کشنش. سریع دویدم بیرون و لباسمو در آوردم و مهران و خاله اومدن و هی پشتمو زدن تا نفسم درآد. بعده چند دقیقه اروم شدم. همه رو نگران کردم. اصلا دلم نمی خواست اینجوری بشه…

شب موقع خواب هم یه دفعه نفسم بند اومد. تا خوده صبح هم جون دادم و گریه کردم. الانم گلوم درد میکنه و سردرد دارم. کلا حالم هیچ خوش نیست.