بعدشم منو به این بازی دعوت کرده، دلم میگیره وقتی ….

• خیلی زود فراموش میشم.
• کسی دیگه جایگزین من میشه.
• نمیتونم احساساتم رو بیان کنم.
• نمیتونم نقش یه دوست خوبُ بازی کنم.
• خودسانسوری میکنم.
• بعد از ایجاد یه رابطه صمیمانه، براحتی از همه چی دور میشم.
• میبینم دوستی تو با من، مث دوستی تو با بقیه س.
• میبینم هیچ فرقی بین من و دیگران نمیذاری.
• فهمیده نمیشم.
• اونجوری که باید و شاید متوجه منظورم نمیشی.
• نمیتونم برای تک تک مطالبتون کامنت بذارم. با اینکه تمام سعی م بر اینه همه رو بخونم و میخونم.
• قولی میدم و فراموشش میکنم.
• نمی نویسم و نمیتونم بنویسم.
• به حوضِ تو حیاطِ خونه مون تو ایرانشهر فکر میکنم.
• مثِ الان ناراحتم و هیشکی نیست آرومم کنه!

پ.ن: هر کی خواست این بازی رو انجام بده. دوس دارم بدونم دل شماها چه زمانی گرفته میشه؟!

درخواست: یه درخواست دارم از خیلی ها، اما روم نمیشه بگم. حس میکنم خیلی زشته یه جورایی پررویی به حساب میاد. از یه طرفی هم فکر میکنم ممکنه دلخوری پیش بیاد. آخه زمان کوتاهه و تعداد افراد بالا. نمیدونم بگم یا نه؟

دل نوشت: بالاخره اسفند اومد. کجاس نیلویم؟ که واسم روزشماری کنه؟

تاریخ اصلی پست : ۱ اسفند ۱۳۸۷

امروز نوشت: درخواستم این بود، که تا روز تولدم، یه نفر از دوستان وبلاگیم، وبلاگم رو به روز کنه! ;;)

نکات بازی :

۱- اسم پست خودتون رو میگذارید “وقتی —- کوچک بود” وبجای —- اسم وبلاگ یا اسم خودتون رو میگذارید
۲- اگه عکس کودکی خودتون رو دارید که هیچ، اگه ندارید از آلبوم عکس خودتون چند تا عکس انتخاب میکنید
۳- عکسها رو می برید سر کوچه اسکن میگیرید یا با دوربین از شون عکس میگیرید
۴- حداقل باید ۳ تا عکس بگذارید
۵- سعی کنید توی عکس آدم بزرگ نباشه

حدیثه وقتی یه ماهه بود!

ها؟ چیه؟ چرا همچین نگام میکنی؟ خُ زیادی درشت بودم : ))))) نگاه نداره که :پی. قبل من دو تا نی نی گولوی دختر تو شکم مامانم مُرده بودن، منم بعد از اونا نمیخواستم پامو بذارم به این دنیا، اما به زور جراحی هم که بود، خدا با یه پس گردنی منو از اون بالا، از تو آسمونا انداختتم پایین.
.

اینجا حدیث یه ساله و اندی عمر داشت! اوخی عشقولکِ منِ :-* دوسم دارم :دی !!!
.

حالا این عکس سه در چهار خیلی جالبِ، قبل من هر کی عکس از بچه گیاش داره، با موی پریشون و زلف سیاهه، به ما که رسید، همه چادر سر کردن!!! سرِ منِ نی نیِ کوچولو هم روسری گذاشتن. به عمق این حرکت فکر میکنم می بینم که چقـــدر دردناکِ.
.

اینم یه عکسِ نصفه نیمه صورتی از خودم و عروسکم :دی اهوازه اینجا، کاملا اون روزا رو بخاطر دارم. این عروسکِ تو دستمم تا سوم راهنمایی داشتم، اما نمیدونم چطور شد که گُم شد!
.
از طرف من هر کی اینجا کامنت میذاره، یا اینو میخونه، به بازی دعوتِ. ولی چون میدونم همه عکساشونُ رو نمیکنن اسم چند نفرُ رسما اینجا نام می برم. منیره، بابک، ایلیا، حامد، پرستوو، علیها! زود باشینا، من منتظر عکساتون هستم.

.

پ.ن: عمو هوشنگ ازم خواستن، حضرت والا مامبو جامبو رو به این بازی دعوت کنم. حضرت والا، من و عمو مشتاقانه، منتظر بمونیم آیا؟

من از پشت این سیستم وبلاگ میخونم و وبلاگ می نویسم! برچسبای اوبونتو رو دارین؟ :دی آخره کلاسِ هـــا حرف نداره! :دی با سی.دی که ثبت نام کرده بودم اومد، منم درجا یکیشو چسبوندم رو جلد جزوه هام، یکیشم رو میز و یکی دیگه هم رو کِیس! یه دونه دیگه هم مونده که نگه داشتم برا روز مبادا : ))  عکس دسک تاپم انداختم اون بالا، یکی بهترین دسک تاپاییِ که داشتم!! اون ماوس خوشگلمم که کاملا واضحِ و نیاز به توضیح نداره.

میخوام تو این بازی یکمی دست کاری کنم و یه چند تا عکس دیگه رو کنم، یادش بخیر واسه اوایل فرندفیدِ، چه بازیهایی که راه نمی داختیم توش!

این دسک تاپِ منِ زمانیکه همه یه عکس از صفحه نمایششون میذاشتن و مازوخ بهشون نمره میداد! :دی خیلی خوشگل بود واسه من، مگه نه؟

تو این بازی هم باید پامونو می ذاشتم جلوی عکس پای نفر قبلی که پاشو گذاشته بود جلوی پای اون یکی قبلیه : ))) اول آق فری بازی رو شروع کرد، بعد مازوخ، تو عکسِ جاوید مشخصِ، بعدش پای من هست جلوی عکس پای جاوید! هـــی هـــــی یادش بخیـــــــــــر چه دورانی بود. من عاشق این تم فایرفاکس بودم.

حالا اینو کی گرفتم؟ زمانی که میخواستم دسک تاپم رو سرِ یه موضوعی به یکی از دوستای خارجکیم نشون بدم، کلی معذرت خواهی کردم واسه شلوغ بودن دسک تاپم!  اونم یه عکس فرستاد از بک گراندش، که حسابی فکَم خورد زمین، ببینین!

در آخر هم ببینید اولین دسک تاپِ محیط اوبونتوی منُ در اسکرین شات!

من یه نفرم خودمو به زور زنجیر میکنم به چند نفر! مورد که نداره؟ خوابمم داره اِهین. اِهین.

در ابتدا یه حلقه زنجیر وصل میکنم به همسر گرامی، خلاصه هر چی باشه مردی گفتن، آقایی گفتن، سروری گفتن. (اسمایلی گول مالیدن برای رسیدن به مقاصد ثانویه) :دی

حلقه دوم رو وصل میکنم به قالب خوشگل خانوم مارپل. کُشته مُرده قالب صورتی و نازش هستم.

حلقه سوم وصل میشه به؟ هوم! عمو هوشنگ به خاطر موزیک های باحالی که بهم معرفی میکنه و منم همش بیرون بهشون گوش میدم. مخصوصا تو مسیر خسته کننده دانشگاه. اوه اینم بگم تا عقده ای نشدم. یه روز تونستم با گوش دادن به آهنگای Nickelback چند ساعتی رانندگی کنم اونم بدون کوچکترین خطایی. خیلی بهم چسبید! صادقم اصلا تو مسیر نترسید! (+)

حلقه چهارم رو هم میندازیم به حرمسرا و مطالب جالب و نَخسته کننده حضرت والا مامبوجامبو! :دی

این بود از بازی امروز. باشد که رستگار شویم… خوابم داره. خوابم داره. خوابم داره.

برای دوست جون ها منیره ، ایلیا ، پرستو ، امین ، علیرضا ، نازنازی ، محمد ، مریم ،  مابقی که دوست دارن به مدت یکسال به کسی توی اینترنت زنجیر بشن، کارت دعوت می فرستم، تا تو این بازی شرکت کنند! اسمایلی درست کردن موشک و پرت کردنش سمت وبلاگهاشون.

الان کلی از لینک‌های ورودی رو چک کردم تا دوستانی که منو به بازی اگر نامرئی بودم دعوت کرده بودن از قلم نندازم اما جز  نون‌وا، وشکا کسی دیگه‌ای رو نیافتم.

اول یه اعتراف بکنم، من اگه نامرئی بودم خیلی خیلی خیلییییی بدجنس می‌بودم :دی و گند هر نوع بدجنسی رو در میاوردم. حالا اینا همه نتیجه گیری های ذهن خودمه، از بس فک کردم که اگه نامرئی بودم چیکار می‌کردم دیگه داشتم کلافه می‌شدم. تمام نکات منفی و شیطانی در من ظاهر می‌شد! پوووووف نامرئی بودنم آخه شد زندگی؟

حالا اگه نامرئی بودم چه کارا می‌کردم؟

در مرحله اول می‌رفتم گربه استاد عزیز و گرامی‌م آقای وحید زارعی رو می‌دزدیم و نازش می‌کردم. شایدم یه هفته نگهش می‌داشتم بعد می‌بردم خونه شون و پسش می‌دادم.

بعد میرم سراغ بستگان نزدیک، مخصوصا اونایی که به ارواح و جن و … اعتقاد دارن، اینقد سر به سرشون می‌ذاشتم تا سکته‌ه رو میزدن.

پ.ن: الان حالم گرفته شده و نمیتونم ادامه پستم رو بنویسم، رفتم لینک فیس بوک استاد رو بردارم، دیدم همه رو از لیست دوستاش حذف کرده، منم دیگه تو لیستش نیستم. چرا آخه با احساسات آدم بازی می‌کنن نمیگن یکی مث من که این همه دوسشون دارم و واسشون احترام قایلم قلبم می‌شکنه؟

کاشکی الان نامرئی بودم.