همین روزایِ قبل که تعطیلی داشتیم، به همراه صادق، همکارش و همسرشون، راهیِ تبریز شدیم، برایِ شرکت تو مراسمِ عروسی پسرخاله‌ی صادق!

قبلا خودِ تبریز رفته بودم، اما این‌بار بیشتر تونستم از زیبایی‌های سفر لذت ببرم. منظره و جاده رو دوست داشتم. خنده شوخی‌ها دیگه بماند که چقد سفر رو دوست داشتنی‌تر می‌کرد.

آداب و رسومات جالبی رو دیدم، هم عجیب بود برام هم بامزه، چون دفعه اول بود که رسوماتِ عروسیِ مردم آذری زبان رو می‌دیدم!

خوشم اومد از مراسماشون، اما به هر نحوی خودم رو جایِ تک‌تکِ اون افراد می‌ذاشتم هیچ دوست نداشتم که چنین چیزایی رو تجربه کنم. فقط در حدِ دیدن خوشم اومد.

ولی خودمونیم، رقصِ آذری محشری داشتن بعضی‌ از آقایون، یعنی خانوما رو سوسک کرده بودن، در این حد :دی

چقدر مراسما و طرز فکر و سادگیِ زندگی‌شون حتی، با ما شمالی‌ها فرق داشت. سادگی‌شون رو خیلی دوست داشتم. بی‌آلایش ازت استقبال می‌کردن و بهت محبت می‌کردن. واقعا به دلم نشست

تمام این چیزایی که دارم بیان می‌کنم، باعث شدن، خاطره خوبی رو واسم رقم بزنن، با اینکه چند بار اساسی شاکی شدم که انتظارِ همچین سفری رو نداشتم، و خورده تو ذوقم. ولی الان که فکر می‌کنم می‌بینم که در کل خیلی خوب بود. همیشه که نباید همه چیز او.کی و بابِ میلم باشه خب …

تنها مشکل بعده برگشتن به خونه، محدودیت زمانی بود که باعث شد نتونیم دوستانِ مجازی‌مون رو ببنیم! می‌دونم که منتظرمون بودن، ولی یهو برنامه تغییر کرد. ایشالله بشه واسه یه سفر دیگه.

و اما اِمین و وحید، ازشون خیلی ممنونم که وقت‌شون رو گذاشتن واسه‌مون و ما رو به مقصدی که می‌خواستیم بریم رسوندن. باشد که جبران کنیم! خیلی دستشون مرسی خصوصاً اِمین :دی

مامان !!

مامــــان !!

چرا بیدار نمی‌شن؟

نمی‌خوان بیدار شن؟

مامان!! مامان!! اِی بابا، صبحونه نمی‌خوان بخورن؟

بیدار شین دیگـــه.

تا کِی می‌خوان بخوابن؟

مامان، بیدارشون کن دیگه!!

آبجـــی سحـــــــر، بیدار نمی‌شی؟

بعدشم دید حرفاش اثر نداره، پاشد اومد تو اتاق، خودشُ انداخت رو سحر و شروع کرد به ماچش کردن و اینا. من حالا هی زیر پتو وول می‌خورم و اس‌ام‌اس بازی می‌کنم و ریز ریز می‌خندم. خلاصه این اولین حرکتش بود :دی !!

ناهار همون روز رفتیم خونه خواهر خانومیِ سحر، کلی لاک اونجا بود، من یه رنگش رو به دستم زدم، و منتظر موندم تا خشک شه، در همون حالت هم داشتیم ورق بازی می‌کردیم. دیدم علیرضا سرشُ اینور اونور می‌کنه بغل دستم با اون لحجه شیرینش میگه:

آقــا !! کی می‌خواد واسش لاک بزنم؟

حالا یه دفعه دو دفعه تو بگو سی دفعه این جمله رو تکرار کرد. گفتم اینجوری که نمی‌شه همه هم جواب رد می‌دن بهش و منم که می‌دونستم روی سخنش کاملا با منه! گفتم بیا پاهامُ لاک بزن :دی

الان که به پاهام نگاه می‌کنم می بینم بچه م چه خلاقیتی داشته، ۵ تا ناخن پای راستم رنگ قرمز داره، ۵ تای دیگه پای چپم رنگ نارنجی :دی! تازه روش به روش کوبیسم هم با لاک بنفش کار شده. اینقده حال می‌کرد این بچه برا خودش که نگو و نپرس. من که دیگه غش کرده بودم از خنده و فقط ازش عکس می‌گرفتم. سحر هم هی خودشُ مچاله می‌کرد که زشته بچه این قد دوستمو اذیت نکن. یا لااقل خاله حدیث، یا حدیث خانوم صداش کن، اونم اصن عینِ خیالش نبود و هی حدیث حدیث می‌کرد!

بچه شیرین زبونی بود، کلی باهام کیف می‌کردیم، هیچ فکرش رو نمی‌کردم اینقد اعصاب داشته باشم و با بچه ها راه بیام، مخصوصا اونم بچه ای با این تریپ و زبون رو. یعنی عوض موش خوردن باید می گفتم تمساح زبونشُ بخوره ها، تا این حد. :-*

دیشب تولدش بود، وقتی از قرار فرفری اختتامیه چهارمین جشنواره طنز مکتوب برگشتیم :دی !! اولش یه جا دیگه رفتیم بعد برگشتیم!! تندی پریدم واسش یه هلیکوپتر خریدم و همینکه اومدیم خونه دیدم دم در داره کشیک ما رو میده، بهش دادمش و یه ماچ محکمش کردم! :-* نیم ساعت بعد، گفتم واااااااااااای علیرضا اون چیه رو صورتت کی بوست کرده؟ بچه‌م از خجالت سرخ شد و محکم صورتش رو گرفت و در رفت.

خلاصه اینجوری شد که همین دیشب بلیط داشتیم واسه برگشت به شمال، تو ترمینال هر کاری کردمش نیومد که نیومد ماچش کنم!

خواستم در مورد این علیرضا خان یه پستی بنویسم و خاطره ش رو ثبت کنم. آخه تولد علیرضا بود که باعث شد من و سحر بریم تهران و من دوس جونای خوب و ماهم رو بببینم.

چه روز شیرینی بود امروز.

دیدار دوستان مجازی، خندیدن و راه رفتن و صحبت کردن باهاشون خیلی خیلی شیرین و دوست داشتنی بود. کاش می شد این دیدارها رو زود به زود تکرار کرد. ولی فکر که می کنم به این نتیجه می رسم شاید این دوری باعث می شه اینقدر همه چیز برای من متفاوت و شیرین تر باشه. البته آشنایی و صمیمیت و شناختی که نسبت به طرف مقابلم دارم هم دلیل محکمیه واسه اینکه باهاشون راحت باشم و احساس شادی کنم.

عاشقتونم! زیادتا … HUG

پ.ن: از نام بردن دو عزیزی که باهاشون بودم معذورم. تا خودشون اجازه ندن لو نمی دم کیا بودن. البته اگه یه هزاری بدین سه سوت می فروشمااااا، گفته باشم. :دی

از سحر نازنینم هم تشکر میکنم که کنارم بود. کلا بسی خوش می گذره اینجا.

.

اینا رو بی خیال، اومدم بازم خاطره ثبت کنم و برم، هرچند یه عالمه از خاطره های شیرینم رو در طی این چند روزی که اینجا ننوشتم رو به باد فراموشی سپردم. اما الان دیگه نتونستم تحمل کنم، خلاصه باید نوشت و ثابت کرد: می نویسم، پس هستم!

.

امروز باز هم  به این نتیجه رسیدم که فرندفید هم جای خیلی خوبیه هــــــا! با چند عدد کامنت رد و بدل شده بین من و منیره جون، و در نهایت هم با یه تماس کوچیک، مُخ صادق جون برای رفتن به اصفهان و در آغوش گرفتن (پریدن تو بغل) منیره، زده شد!! فردا ساعت چهار و نیم میرم سمت اصفِهون! 

.

پی نوشت: داشته باشید گزارش کامل را از منیره خانُم! :دی

امیدوارم همتون هر جا که هستین حالتون خوب خوب باشه و شاد باشین …!

امروز یکشنبه است .!

درست یه هفته شده که از محل زندگیم دور شدم .

کجا هستم نا کجا آباد . (به سراغ من اگر می آیید پشت هیچستانم)

درست یه هفته شده که از دوستای گل خودم دور شدم .

دلم تنگ شده خیلی خیلی خیلی ….! واسه همه …..!

الان از بیکاری دارم این پست رو می نویسم . حوصلم پرته ٬ بیکاری هم بده ها

ولی هفته بعد برمی گردم دلم یه ریزه شده تازشم تولدمه

من خیلی خیلی تولدمو دوست دارم یه عالمه احساس می کنم روز خوبی می تونه برام باشه

هی هی دوست دارم زودتر تولدم بیاد ٬ تازشم من یه داداش گل دارم اسمش

این داداشم هم روز بعد تولدم تولدشه ..! جالبه نه !!

یعنی من بیست و دوم اسفند   ٬    داداشم  بیست و سوم اسفند .

خوب دیگه چی بگم این ساعت لعنتی هم که جلو نمیره آدم دق میاد .

داشتم عکس سرچ می کردم از این گل خوشم اومد ٬ من عاشق این گلا با این رنگ هستم .

گفتم بزارم تو و بلاگم شما ها هم دوست دارین …….؟؟؟؟

از این نوع گل که من دوست دارم دیگه آقاهه گل فروشه نمیاره

مدلای دیگه میاره اخه میگن : فصلش نیست . اقاهه گل فروش خیلی مهربونه .

من که دوسش دارم  چون یه عالمه گل داره بهار بیاد از این گل هم میاره بازم٬ خودش گفت .

بهار زود بیاد دیگه

اووووووووووووووووووف چرا ساعته جلو نمیره . دوست جونام هم که آنلاین نیستن .

جزء آقا میثم که داره به حرفام می خنده ولی من اصلا خنده ام نمی گیره .

اونایی هم که باید باشن تحویل نمی گیرن اشکال نداره ما هم خدایی داریم

چقدر نوشتم .

برم تو چند تا وبلاگ بچرخم تا سرگرم بشم .

دوست دارتون حدیث.

:X

امروز گفتم آپ کنم . آخه معلوم نیست پست بعدیمو کی بزارم .

یه مدتی می خوام برم مسافرت . از همه چی دور باشم . نه همه چی ها

ولی خوب واسم لازمه تا یکمی خودم رو بسازم .

دلم برا دوستای خوب ومهربونم تنگ میشه ، این شعرم برا شما….:*

روزگار بهتری از راه می رسد

و تا آن زمان ….

خود را باور بدار.

همواره هوشیار

بکوش تا دورنمای هر چیز را در نظر آوری.

مهمترین ها را به یاد بسپار

فراموش نکن که دیگری نگران توست

در جست و جوی بهترین باش

بیاموز درسهای آموختنی را

با تکیه بر توانایی – لبخند – خرد و خوش بینی

به سوی گنجینه های دورن راه بگشا

اینهاست ….

پاره های یگانه وجودت

آری روزگار بهتری از راه می رسد.

آری تا وقتی هنوز نفس می کشیم باید امیدوار باشیم ” سوزان پولیس شوتز ”

کی اینا رو داره میگه